Στρος Καν και …η Φιλοσοφία του Μπουντουάρ


Η σημερινή σύλληψη του Στρος Καν, για σεξουλική επίθεση, παράνομη κατακράτηση ατόμου και απόπειρας βιασμού, έχουν προκαλέσει την παγκόσμια θυμηδία. Κάποιοι έσπευσαν να κάνουν τον παραλληλισμό, της ιδιωτικής συμπεριφοράς του Γάλλου γραφειοκράτη, με το πως συμπεριφέρεται ο οργανισμός τον οποίο αντιπροσωπεύει, το ΔΝΤ, στις χώρες που καλείται να «σώσει». Παραλληλισμός, που ας μου επιτραπεί δεν είναι καθόλου ατυχής. Κάποιοι επίσης στέκονται ακόμα καχύποπτοι, σκεφτόμενοι μήπως παίχουν παιχνίδια εξουσίας στο παρασκήνιο, και δείχνουν προς Σαρκοζύ, ο οποίος μάλλον επωφελείται, αν ο Στρος Καν δυσφημιστεί. Μάλλον η φήμη του Στρος Καν επιδρά αρνητικά, αφού έχει κατηγορηθεί και στο παρελθόν, για παρόμοιες υποθέσεις.
Ποιος να το φανταζόταν, ότι ό,τι δεν είχαν να τολμήσει να κάνουν 10 έθνη θα το έκανε μια καμαριέρα; Να πει όχι; Είναι συμβολικό, αν μη τί άλλο.

Δεν μπορώ να μη κάνω τη γνωστή σύνδεση μεταξύ φιλελευθερισμού και Μαρκήσιου Ντε Σαντ. Δεν είναι τυχαίο, που ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ υπήρξε ο πιο ένθερμος υποστηρικτής της απόλυτης και χωρίς φραγμούς ατομικής ελευθερίας. Τα γραπτά του εκτός από φρικαλέα πορνογραφήματα, που κάνουν και τις πέτρες να κοκκινίζουν, υποστήριξε με πάθος ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να ικανοποιεί όλες τους τις ορέξεις, χωρίς φραγμούς από την ηθική, την κοινωνία, και την εκκλησία. Χωρίς τα ενοχλητικά διλήμματα, του τύπου, ότι η ελευθερία του καθενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου και άλλα τέτοια φληναφήματα. Η κοινωνική αλληλεγγύη, η φιλανθρωπία, είναι όλα ψευδή κατασκευάσματα, τα οποία περιορίζουν την φυσική κατάσταση του ανθρώπου, η οποία είναι να επιδιώκει το ατομικό του συμφέρον.

Σας θυμίζει κάτι; Μα το τοτέμ της ελεύθερης αγοράς φυσικά! Η ελευθερία της αγοράς πρέπει να μπαίνει πάνω από όλα, και μπορεί μάλιστα με ένα μαγικό τρόπο, να αυξήσει την ευημερία της κοινωνίας που την υιοθετεί.

Αν σκάψουμε την επιφάνεια αυτού του τρόπου σκέψης, φτάνουμε στον εξής πυρήνα: ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για τον ανταγωνισμό, για επιδιώκει το προσωπικό του κέρδος. Επίσης η βία είναι δομικό συστατικό της φύσης του ανθρώπου.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν ισχυρά επιχειρήματα, ούτε υπέρ, ούτε κατά αυτής της άποψης. Αλλά δυστυχώς για τους θιασώτες της βίαιας φύσης, οι επιστήμονες τα τελευταία χρόνια, έχουν αρχίσει να ψάχνουν στον ανθρώπινο εγκέφαλο, έναν μηχανισμό, που λέγεται ενσυναίσθηση. Από ότι φαίνεται υπάρχουν κάποιοι νευρώνες στον εγκέφαλο των ανθρώπων, πιθανόν και σε άλλα ζώα, οι οποίοι λέγονται κατοπτρικοί νευρώνες, που μας επιτρέπουν να βιώνουμε την κατάσταση αυτού που παρατηρούμε, σαν να τη ζούμε οι ίδιοι. Τον πόνο, τη χαρά, το φόβο. Είμαστε ικανοί με άλλα λόγια, να «μπαίνουμε ο ένας στα παπούτσια του άλλου».

Αυτό μάλλον κλονίζει την πεποίθηση ότι είμαστε φτιαγμένοι, για τον ανταγωνισμό. Αν ήταν έτσι οι πρώτες κοινωνίες δεν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν. Τους γέρους και τους αδύναμους δεν θα τους φρόντιζε ποτέ κανείς, ενώ υπάρχουν πολλά αρχαιολογικά δεδομένα για το αντίθετο, κανένας δεν θα ήθελε να μοιραστεί την τροφή του με τους υπόλοιπους, και γενικά η συνεργασία για ένα σκοπό, θα πέθαινε στη γέννηση της.

Αν η ενσυναισθητική φύση του ανθρώπου καταπιεστεί με κατάλληλο τρόπο από το σχολείο, την Εκκλησία, τα ΜΜΕ, βγαίνουν στην επιφάνεια η βία, ο ανταγωνισμός, η αντικοινωνική συμπεριφορά.

Στο ντοκυμαντέρ του Κουτιού της Πανδώρας για την Μαριλανέντα, όταν ρωτούσαν τον Ανδριανόπουλο την άποψη του για αυτή τη μορφή οργάνωσης, και του είπαν ότι εκεί οι κάτοικοι έχουν μηδενική ανεργία, κανένας δεν πεινά, και κανένας δεν κλέβει, η απάντηση του ήταν : «Και είναι ευτυχισμένοι με αυτό; Δεν έχουν φιλοδοξίες;» Πόσο άσχημος είχε φανεί σε αυτή τη φράση.

Στο τέλος δηλαδή όπως και να το εξετάσουμε φτάνουμε σε έναν δυϊσμό: Τί ορίζει την ευτυχία; Να είμαστε καλά μαζί με όλους, ή να κυνηγάει ο καθένας το προσωπικό του όνειρο; Μήπως πρέπει να το παραδεκτούμε, ότι έχουμε πιαστεί κορόιδα, μιας νεύρωσης μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων, η οποία μας κυβερνά;

Μικρούλης σύνδεσμος: http://wp.me/p1lzKi-4Y

Advertisements
Περί

Ατημέλητος πίνακας του Ντα Βίντσι από το 1508

Tagged with: , , , , , , , , ,
Αναρτήθηκε στις Αχτένιστα
13 comments on “Στρος Καν και …η Φιλοσοφία του Μπουντουάρ
  1. Ο/Η catalternative λέει:

    Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο στο science magazine με τίτλο «Even robots can be heroes», που επιβεβαίωνε την θεωρία της φυσικής εξέλιξης του αλτρουισμού με χρήση υπολογιστικών προσομοιώσεων. Είναι πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα, παρόλο το περιορισμένες παραμέτρους του πειράματος. 😀

    • Ο/Η lascapigliata λέει:

      Ενδιαφέρον σαν πείραμα. Η εξελικτική βιολογία, έχει εμπνεύσει πολλές επιστήμες, από ψυχολογία μέχρι μαθηματικά, πχ οι γενετικοί αλγόριθμοι, οι οποίοι είναι μάλλον στην πηγή της προσομοίωσης του πειράματος, που περιγράφεις.
      Η φύση σίγουρα επιβραβεύει αυτούς, που φροντίζουν τους δικούς τους. Αλλά εμείς σαν κοινωνία επεκτείναμε τους δεσμούς αλληλεγγύης, στην αρχή με βάση τη θρησκεία, και στη συνέχεια, με βάση το έθνος-κράτος, όπως δείχνει το βιντεάκι της ενσυναίσθησης. Αυτό είναι καταπληκτικό από μόνο του, αν το σκεφτείς. Έχουμε εφαρμογή της εξελικτικής λογικής σε μεγαλύτερες ομάδες ανθρώπων.

      • Ο/Η catalternative λέει:

        Το παραπάνω πείραμα, με μια διαγώνια ματιά στην δημοσίευση, είναι σχεδιασμένο με νευρώνικό δίκτυο, αν και οι γεννετικοί αλγόριθμοι μοιάζουν πιο κοντά διαισθητικά στο πρόβλημα :D.

        Πάντως τα παραδείγματα που δίνεις ως επέκταση των δεσμών αλληλεγγύης έχουν μια αντίφαση μέσα τους. Μπορεί στα πλαίσια αυτών των ομάδων να δημιουργούνται στενοί δεσμοί αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης, όμως στην σύγχρονοι κοινωνία έχουν καταλήξει να αποτελούν περισσότερο διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε ομάδες με διαφορετική θρησκεία, εθνικότητα, κτλ. Κάπως ειρωνικό …

      • Ο/Η lascapigliata λέει:

        Ο ανταγωνισμός, υπάρχει ανάμεσα σε διαφορετικές θρησκείες μεταξύ τους, και όχι ανάμεσα στα μέλη μιας θρησκείας (θεωρητικώς). Δηλαδή από το στάδιο, όπου υπήρχαν δεσμοί αλληλεγγύης, μόνο ανάμεσα σε μέλη μιας οικογένειας ή μιας φυλής, αυτοί επεκτάθηκαν σε ευρύτερες ομάδες.
        Τώρα αυτό που συμβαίνει με τη θρησκεία είναι το εξής: η κάθε θρησκεία προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα της παγκόσμιας αλληλεγγύης αυτιστικά: το πρόβλημα θα λυθεί, όταν θα επικρατήσει μία και μοναδική θρησκεία, οπότε πρέπει να εξοντωθούν οι υπόλοιπες, κάτι σαν τον Χαϊλάντερ ένα πράγμα…

    • Ο/Η Rap λέει:

      Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο σχετικό με το θέμα είναι το «Η εξέλιξη της συνεργασίας» του Robert Axelrod (http://www.books.gr/ViewShopProduct.aspx?Id=2945632).

      Μια καλή περίληψη του βιβλίου εδώ:
      http://www-ee.stanford.edu/~hellman/Breakthrough/book/pdfs/axelrod.pdf

      • Ο/Η catalternative λέει:

        Πολύ ενδιαφέρον και απόλυτα συμπληρωματικό στο παραπάνω άρθρο. Απλά αυτός χρησιμοποιεί θεωρία παιγνίων για να λύσει το πρόβλημα 😉

      • Ο/Η Rap λέει:

        Όντως!
        Αυτό που έκανε είναι ότι ζήτησε από επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων να αναπτύξουν αλγόριθμους (προγράμματα) με στρατηγικές για το «πείραμα του φυλακισμένου» και στη συνέχεια οι αλγόριθμοι αναμετρήθηκαν μεταξύ τους.
        Δημοσιοποίησε το αποτέλεσμα και ποια ήταν η νικηφόρα στρατηγική και στη συνέχεια έγινε δεύτερος γύρος με νέους αλγόριθμους οι οποίοι έλαβαν υπ’ όψιν τους τα συμπεράσματα της 1ης αναμέτρησης.
        Τα συμπεράσματα είναι πολύ ενδιαφέροντα.

  2. Μπορώ να αντιγράψω το άρθρο σου(φυσικά με αναφορά πηγής) ?
    Γ.Β

  3. Ο/Η Asor Rosa λέει:

    Καλησπέρα.

    Ιδού η κριτική μου για το άρθρο, πάνω στο οποίο έπεσα τυχαία:

    Είναι απολύτως ακραίος ο χαρακτηρισμός »Φρικαλέα πορνογραφήματα» για γραπτά τα οποία είναι 20χρόνια τώρα κομμάτι της Γαλλικής »Pléiade» (της βιβλιοθήκης των κορυφαίων κειμένων της Γαλλικής λογοτεχνίας) πλάι στον Αppolinaire, τον Gérard de Nérval, τον Baudelaire ή τον Proust. Μόνο οι πουριτανικές πέτρες κοκκινίζουν στην ανάγνωσή τέτοιων κειμένων.

    Φυσικά δεν συνιστώ οτι πρέπει να βγάζουμε τις (λίγο ως πολύ υπαρκτές στον καθένα) σεξουαλικές μας ορμές αδιάκριτα ο ένας στον άλλον, αλλά βρίσκω τον όλο παραλληλισμό DSK-Sade-καπιταλισμού τραβηγμένο απ’τα μαλιά. Εξηγούμαι:

    1. Είναι τεράστια ανακρίβεια να πολιτικοποιείται η »Σκέψη» του Sade. Ο άνθρωπος δεν ηταν παρά ένας ζάπλουτος και διεστραμμένος μαρκήσιος που ουδέποτε σκέφτηκε ή έγραψε ή έδρασε σε κοινωνική κλίμακα, αλλά εστίασε με τρόπο πολύ σοκαριστικό, σ’ένα κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης που ο ανθρωπισμός (μέσα απο τον οποίο αναπτύχθηκε, εκτός των άλλων και η ανθρωποκεντρική φιλοσοφία του σημερινού καπιταλισμού) επιμελώς παραμελεί: μία βίαιη πλευρά του ερωτισμού και της αναπαραγωγής. Λόγω ενός αθώου της ελιτισμού λοιπόν, βρίσκω οτι η Φιλοσοφία στο μπουντουάρ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε αυτού του είδους τον κοινωνικο-οικονομικό παραλληλισμό.

    2. Άλλο ένα θέμα είναι αυτό του ανταγωνισμου: βρίσκω λίγο χωρίς νόημα μια τέτοια διαλεκτική κριτική της φιλοσοφικής βάσης του καπιταλιστικού συστήματος. Στην ερώτηση που προσπαθείτε να απαντήσετε, που θα την έθετα ως εξής: »είναι ο ανταγωνισμός βασικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης; ο ανταγωνισμός αυτός, εύλογα προσφέρει θεμέλια για ένα ολόκληρο κοινωνικό-οικονομικό σύστημα:» , πιστεύω οτι υπάρχει πιο απλή απάντηση. Απο τη μία η φύση γενικότερα έχει ενα στοιχείο ανταγωνισμού (καλησπέρα σας Τσάρλς!) όμως απο την άλλη, στο στοιχείο του ανταγωνισμού που κυριαρχεί στο οικουμενικό σύστημα γαία (βλέπε Lovelock) ο άνθρωπος προσπαθεί να επιβληθει μέσω μιας εσωτερικής »φυσικής επιλογής», της συνεχούς ανάπτυξης της ανθρωπότητας συγκρατώντας τις πιο »αποτελεσματικές» λύσεις για την κοινωνική οργάνωση και την ανταλλαγή αγαθών.

    Το άτοπο σε αυτη την απρόσωπη (χωρίς ανοιχτή διαλεκτική και συνειδητούς υποστηρικτές) φιλοσοφίας, δεν είναι το στοιχείο του ανταγωνισμού αυτό καθ’αυτό, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο φυσικός ανταγωνισμός της επιβίωσης ερμηνέυεται και μετατρέπεται στον οικονομικό ανταγωνισμό της επιβολής με τελικό στόχο την αέναη ανάπτυξη της ανθρώπινης εξουσίας στον πλανήτη. Εκεί που θα »χτύπαγα» την φιλοσοφία του ανταγωνισμού λοιπόν, δεν είναι στην σχέση της με την ανθρώπινη φύση όπως το κάνετε, αλλά στο γεγονός οτι ο απότερος του σκοπός είναι πέρα για πέρα θανατηφόρος για τον άνθρωπο που αργά η γρήγορα θα καταδικαστεί απο τον απεριόριστα μεγαλύτερης κλίμακας ανταγωνισμό στον οποίο δεν μπορεί να επιβάλει το »μονοπώλιό» του.

    Με σεβασμό και καλό απόγευμα.

    • Ο/Η Asor Rosa λέει:

      Ουφ, βγήκε σεντόνι, ζητώ συγγνώμη.

      • Ο/Η lascapigliata λέει:

        Καταρχήν καλωσόρισες ! 😉

        Διευκρινιστικά το ύφος είναι ειρωνικό. Η φράση «φρικαλέα πορνογραφήματα» είναι παιγνιώδης δηλαδή. Άλλωστε και και εγώ το βρήκα αρκετά διασκεδαστικό τον τρόπο γραφής του Μαρκήσιου, και μου άρεσε πολύ και η ταινία, που έχει γίνει με βάση τη ζωή του, το Quills, αλλά πιο μυθοπλαστική, με θέμα τη λογοκρισία και την υποκρισία της κοινωνίας – όποιος δεν την είδε να τη δει. Αλλά με πιο άλλον όρο να περιγράψεις κάτι, που συνδυάζει και φρίκη και πορνογράφημα;
        Θα μπορούσα να κάνω την γενίκευση, ότι οποιαδήποτε έκφανση της κοινωνικής ζωής του ανθρώπου, είναι πολιτική.
        Αλλά πέρα από αυτό, για οποιονδήποτε έχει διαβάσει κάτι από Ντε Σαντ, δεν είναι δυνατόν να του έχει διαφύγει το γεγονός, ότι ο άνθρωπος γράφει αμιγώς πολιτικά. Και εκφράζει τις απόψεις, που μόνος ένας πλούσιος, διεστραμμένος αστός, έχει την πολυτέλεια να εκφράσει. Δηλαδή το φυσικό δικαίωμα του δυνατού πάνω στον αδύναμο. Αθώος ελιτισμός δεν υπάρχει όπως το θέτεις. Γιατί είτε ο Ντε Σαντ είναι απλά ένα ευαίσθητο μεγάφωνο της υποκρισίας της αριστοκρατίας, είτε εκφράζει τις δικές του πεποιθήσεις, μιλάει και εκφράζει την τάξη του.

        Και επειδή τα πράγματα από εκείνη την εποχή δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα, θέλω να αντιμετωπίσω το γεγονός, ότι κάποια οικονομικά αξιώματα, τα οποία μας έχουν φορέσει καπέλο, ακόμα και σήμερα αντλούν επιχειρήματα από το τί θεωρείται «φυσικό», άρα και δεν έχει ανάγκη λογικού ελέγχου. Η φύση είναι ανταγωνιστική, όπως το θέτεις, αλλά και τί περίεργο, μέσα από το χάος, να αναδύονται κοινωνίες συνεργασίας. Αλλά επίσης πιο περίεργο κάποιοι να το παραγνωρίζουν, και να βλέπουν μόνο αυτά που τους βολεύουν, για να φτιάξουν θεωρίες ευγονικής, ανώτερης ράτσας, και οικονομικού ανταγωνισμού, μέχρις εξοντώσεως.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Μαζί με 5.769 ακόμα followers

Αστεράτα
Συννεφάκι
blogging David Graeber greek revolution spanish revolution ΑΤΕ Αδογμάτιστα Κωλόπαιδα Ιαπωνία Καμίνης Καυγάδες Λαπαβίτσας ΜΜΕ Μαρξ Μουσική Ντε Σαντ Νόαμ Τσόμσκυ Οικογένεια ΠΑΣΟΚ Ροκ ΣΥΡΙΖΑ Τέχνη Τσίπρας Φουκουσίμα άμεση δημοκρατία άστεγοι αγανακτισμένοι αθεΐα αλληλεγγύη ανεργία ανισότητα ανταγωνισμός απάτη αστυνομική βία ατομισμός αυτοοργάνωση βιβλίο δημοκρατία διάλογος ενσυναίσθηση επανάσταση επιστήμη ευρώ ευρώπη θέατρο θρησκεία ιδεολογία καπιταλισμός κοινωνικό κράτος κοινωνικός δαρβινισμός κρίση λογική μαζί τα φάγαμε μαθηματικά μετανάστες μεταναστευτικό πρόβλημα μνημόνιο ναζισμός νεοφιλελευθερισμός οικονομία παιδικό βιβλίο πειράματα ψυχολογίας πολιτική πολιτικοί πριμιτιβισμός πρώτες κοινωνίες πυρηνικό ατύχημα ρατσισμός σοπενχάουερ σύνταγμα ταινία τεχνολογία φασισμός φεμινισμός φιλελευθερισμός φωτογραφία χίπστερ
Αρχείο
Αρέσει σε %d bloggers: