Γιατί δεν είμαι πια χριστιανή


Η σχέση μου με τη θρησκεία άρχισε με τον τυπικό τρόπο κάθε κατοίκου αυτής της χώρας. Την μέρα των πρώτων γενεθλίων μου, όπως μου είπαν αργότερα, με βούτηξαν σε μια κολυμπήθρα, χωρίς να με ρωτήσουν, και έτσι έγινα και εγώ μέλος της μεγάλης οικογένειας της ελληνορθόδοξης εκκλησίας. Ταυτόχρονα με αυτόν τον τελετουργικό τρόπο πήρα το όνομα μου, και επισφραγίστηκε και η κουμπαριά ανάμεσα στο νονό μου και τους γονείς μου, που ήταν καλοί φίλοι από τα φοιτητικά τους χρόνια. Ούτε από το γλέντι, που ακολούθησε αργότερα θυμάμαι τίποτα, η μητέρα μου έχει να το λέει, ότι όλοι οι καλεσμένοι ήταν τόσο τσιγκούνηδες ή μπατίριδες, που δεν μου φέραν ούτε ένα δώρο. Δεν το θυμάμαι, οπότε δεν κρατάω κακία.

Στα παιδικά μας χρόνια η μητέρα μας είχε αγοράσει μια Βίβλο εικονογραφημένη. Και καθόταν και μας διάβαζε τότε. Μετά τη διάβαζα και μόνη μου. Ο Αδάμ, η Εύα και το μήλο, ο Σαούλ που κυνηγούσε το Δαυίδ να τον σκοτώσει, ο Ιησούς του Ναυή που γκρέμισε τα τείχη με τον ήχο από τις σάλπιγγες. Σε αντίθεση με την ελληνική μυθολογία, που είναι σύντομες ιστοριούλες με σαφές ηθικό δίδαγμα, η Βίβλος, θα μπορούσε να πει κάποιος, είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, με μπόλικη δράση και αγωνία.



Ταυτόχρονα, μου δημιουργούνται εύλογες απορίες. Αν κάποιος πιστεύει πολύ βλέπει αγγέλους; Προσπαθούσα πολύ να δω, αλλά δεν τα κατάφερνα. Αυτή η βιωματική σχέση, που κηρύσσει η θρησκεία ότι υπάρχει, με αόρατα πλάσματα, που δεν δηλώνουν με κανέναν τρόπο την παρουσία τους με μπέρδευε. Ταυτόχρονα , όσο μεγάλωνα η εικονίτσα της Παναγίτσας, πάνω από το κρεβάτι μου άρχισε να μου γίνεται πολύ ενοχλητική. Σαν να με παρακολουθούσε. Η δικαιολογία ήταν ότι με «προσέχει», αλλά στην πραγματικότητα ήταν σαν κάποιος αδιάκριτος να σε κοιτάζει την ώρα που κοιμάσαι. Και αν όπως λένε ξέρει και τί σκέφτεσαι, ακόμα χειρότερα. Αλλά φυσικά ήταν άσχημο να τα σκέφτομαι αυτά, γιατί η παναγίτσα ήταν «καλή», οπότε κάπως έτσι εισήχθηκε η έννοια της ενοχής στη ζωή μου.

Και φυσικά κάπου εκεί ξεκίνησαν τα μαθήματα των θρησκευτικών στο σχολείο. Η ιστορία του Χριστού, των αγίων, ποια είναι τα μέρη της θείας λειτουργίας, το πάτερ ημών, το «πιστεύω εις έναν Θεό πατέρα παντοκράτορα». Και οι δέκα εντολές. Να μην κλέψεις, να μην φονεύσεις, να μην ψευδομαρτυρήσεις. Αλλά και άλλες που δεν είναι μέσα στη λίστα απαραίτητα. Να είσαι καλό παιδί, να μην πονηρεύεσαι, να μην θυμώνεις. Κυρίως το να μείνεις παιδί. Αθώο. Κυρίως αυτό.
Αλλά αυτή η περίοδος «φιλίας» με το Θεό, δεν κράτησε πολύ. Γιατί γενικά σαν παιδί, διάβαζα ότι έπεφτε στα χέρια μου, ακόμα και αν δεν ήταν για την ηλικία μου, οπότε αναπτύχθηκε το πνεύμα αντιλογίας μέσα μου. Ο διάβολος είναι ο αντίλογος άλλωστε. Για αυτό και μας προειδοποιούσαν οι θρησκευτικούδες στο σχολείο, μην πιάνετε συζήτηση με το διάβολο, είναι ικανός να σας πείσει. Και γινόταν πια φανερό, ότι τα θρησκευτικά βιβλία, ήταν γεμάτα αντιφατικές μπούρδες.

«Γιατί κυρία στο βιβλίο του Ιώβ, ο Θεός φωνάζει το διάβολο και του δίνει εντολή να βασανίσει τον Ιώβ; Ο Θεός και ο διάβολος δουλεύουν μαζί;»
«Τί λες παιδάκι μου, σιγά μην λέει έτσι πράγμα» (Το λέει, αυτή δεν το ήξερε)
«Κυρία, ο θεός γιατί άφησε να σφακτούν τα νήπια της Βηθλεέμ, και δεν τα έσωσε;»
«Επειδή ήταν αθώα, πήγαν κατευθείαν στον παράδεισο, όπου κανείς δεν θυμάται τα κακά που του συνέβησαν στην ζωή στη γη.»
Ήταν δυνατόν, αυτά τα πράγματα να ήταν θεόπνευστα;

Αν ήταν, είναι δυνατόν ο φιλεύσπλαχνος Θεός να συμπεριφέρεται σαν κακομαθημένο παιδί, που απαιτεί να τον προσέχουν και να τον υπακούν όλα τα υπόλοιπα παιδάκια στο σχολείο; Και γιατί ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη, είναι τόσο διαφορετικός από αυτόν στην Καινή;

Όταν συζητούσα το θέμα με τους γονείς μου, παρατήρησα ότι και αυτοί είχαν αντιφατική στάση στο θέμα. Δεν ακολουθούσαν όλα τα τυπικά, στην πραγματικότητα πήγαιναν στην εκκλησία μόνο στις μεγάλες γιορτές, απέρριπταν μετά βδελυγμίας την ιδέα της εξομολόγησης, και δεν παίρναν στα σοβαρά τους παπάδες. Περίπου η ίδια στάση, που χαρακτηρίζει τη σχέση όλων των Νεοελλήνων με την ορθόδοξη Εκκλησία. Από μακριά και αγαπημένοι.

Φυσικά δεν απέρριψα τη θρησκεία αμέσως, αλλά σταδιακά. Αυτή η απαλλαγή, με έκανε σίγουρα πιο ευτυχισμένη, με λιγότερες αντιφάσεις και ενοχές στη σκέψη. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος μπορεί και είναι ηθικός, όχι γιατί του το επιβάλλει κάποιος θεός, αλλά γιατί καταλαβαίνει ο ίδιος, ποιο είναι το σωστό.
Μου αρέσουν βέβαια οι γιορτές. Και θυμάμαι με γλυκό τρόπο την Ανάσταση, με τα αναμμένα κεριά, τα οποία μου τραβούσαν πάντα το βλέμμα, σχεδόν με ενδιαφέρον νυχτοπεταλούδας. Αλλά έρχονται σαν παλιός φίλος, που έχουμε χαθεί, χωρίς πικρία και απέχθεια, αλλά πάντως με καμία διάθεση να ξανασμίξουμε.

Advertisements
Περί

Ατημέλητος πίνακας του Ντα Βίντσι από το 1508

Tagged with: , , ,
Αναρτήθηκε στις Αχτένιστα
17 comments on “Γιατί δεν είμαι πια χριστιανή
  1. Ο/Η Πότμος λέει:

    Για τον Ιώβ, πάντως, έχεις άδικο, δεν το λέει έτσι. 😉

    • Ο/Η lascapigliata λέει:

      Κάπως έτσι το λέει, σαν να βλέπεις συμμορία σε δράση:

      Κάποια μέρα παρουσιάστηκαν οι Άγγελοι του Θεού ενώπιον του Κυρίου τους (Γιαχβέ) μεταξύ των οποίων ήταν και ο διάβολος όπου βλέποντάς τον ο Γιαχβέ τον ρώτησε:
      – Από πού έρχεσαι;
      – Αφού περπάτησα όλη τη Γη επέστρεψα εδώ στον Ουρανό, απάντησε εκείνος.
      – Έστρεψες τουλάχιστον την προσοχή σου στο δούλο μου Ιώβ για να ιδείς ότι δεν υπάρχει άλλος άνθρωπος στη Γη τόσο άμεμπτος, ακέραιος και ευσεβής; τον ρώτησε στη συνέχεια ο Γιαχβέ. Κι εκείνος ανταπάντησε:
      – Μήπως δωρεάν και χωρίς αμοιβές είναι ευσεβής, με τόσες ευλογίες (πλούτη) που του έχεις δώσει; Όχι βέβαια! Αφαίρεσέ του όλα αυτά και τότε θα δεις πως θα σε βλαστημήσει κατά πρόσωπο!
      Τότε ο Γιαχβέ όλως παραδόξως αντί να κολάσει την αυθάδεια του Σατανά, στοιχηματίζει μαζί του λέγοντάς του.
      – Ιδού όλα όσα έχει τα παραδίδω στην εξουσία σου. Αυτόν όμως τον ίδιον δεν θα τον αγγίξεις ούτε κατ΄ ελάχιστο.(α΄ 6-12)

      Δηλαδή όχι μόνο ο διάβολος περνάει από το Θεό, να πει ένα γεια, παίρνει την άδεια από το Θεό να κολάσει τον Ιώβ. Σαν να λέμε ότι ο Θεός δίνει την άδεια στο διάολο, να κάνει όσα κάνει.

      • Ο/Η Πότμος λέει:

        Όχι.

        Ο Σατανάς λέει: «Διελθών την υπ’ ουρανόν, και εμπεριπατήσας την σύμπασαν, πάρειμι» (με θράσος και για να πικάρει). Δηλαδή πάει εκεί επιδεικτικά, για να δημιουργήσει θέμα.

        Η άδεια που δίνει ο Γιαχβέ στον Σατανά να βλάψει τα υπάρχοντα και την υγεία του Ιώβ είναι συμβατή με τα ιουδαιοχριστιανικά πιστεύω γύρω από την ματαιότητα των υλικών και την αφθαρσία της ψυχής.

        Θέλω να πω ότι, όσο απαράδεκτα κι αν είναι στην ουσία τους αυτά τα πιστεύω, το διαδακτικό ποιήμα του Ιώβ δεν είναι ασύμβατο με το πλαίσιό του, ούτε αντιφατικό.

      • Ο/Η lascapigliata λέει:

        Η αντίφαση έγκειται στο ότι ο Θεός δίνει την άδεια. Λέει τον «παραδίδω» στην εξουσία σου. Το μόνο που μπορεί να υποθέσει κανείς, είναι ότι δίνει σχετικά πολλές παρόμοιες άδειες, και το κακό πέφτει στα κεφάλια των ανθρώπων με την άδεια του Θεού. Αυτό μπορεί να είναι συμβατό με την ιουδαιοχριστιανικά πιστεύω, αλλά στην θρησκευτική κατήχηση μας λέγανε, ότι για το κακό στη γη ευθύνεται η απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό. Ότι το κακό είναι η απουσία του Θεού, όπως το σκοτάδι είναι η απουσία του φωτός, και δεν ευθύνεται αυτός για αυτό. Εδώ βλέπουμε ότι όχι μόνο δεν τον ενδιαφέρει, αλλά ενθαρρύνει τα βασανιστήρια του πιο πιστού ανθρώπου κατά τα άλλα.

      • Ο/Η Πότμος λέει:

        Τεσπα, δε θα συνεχίσω. Εξακολουθείς να συγχέεις διαφορετικά πράγματα, αλλά δεν ήταν αυτό το point, έτσι κι αλλιώς 🙂

        Η ακυρότητα της όποιας θρησκευτικής πίστης έγκειται στην αναγωγή της νομιμοποίησης του ηθικού κώδικα σε κάποια υπέρτατη αρχή, που ουσιαστικά δεν είναι άλλη από την εκάστοτε εξουσιάζουσα αυθεντία και, ως εκ τούτου, οδηγεί στην θεσμοθετημένη παραλογοποίηση της ηθικής.

        Τα επί μέρους επιχειρήματα των αθεϊστών είναι πλειστάκις άκυρα, καθώς οι θρησκείες έχουν περισσότερη εσωτερική συνέπεια απ’ όση φαίνεται με μια επιπόλαιη ματιά.

        Πόλεμο στην ουσία της ύπαρξης της θρησκείας, λοιπόν, όχι στα επί μέρους στοιχεία.

      • Ο/Η lascapigliata λέει:

        Κοίτα εγώ νόμιζα ότι οι αντιφάσεις της Βίβλου είναι προφανείς σε όποιον έχει μάτια. Προς υπεράσπιση μου : http://gravityandthewind.blogspot.com/2008/09/o.html

        Πάντως έχεις δίκιο για την παγιοποιημένη μορφή ηθικής, που προσφέρει η Εκκλησία, η οποία τελικά είναι και το πρόβλημα. Η ηθική πρέπει να πηγάζει από τη λογική.

      • Ο/Η Πότμος λέει:

        Μπουρδίτσες λέει το εις ό παραπέμπεις. Όπως είπα και πριν: αιτιάσεις για επιφανειακές αντιφάσεις που βγάζουν τους χριστιανούς λάδι γιατί μπορούν ευκολότατα να απαντηθούν.

        Γενικά οι αθεϊστές (imho, άλλο θρήσκευμα κι αυτοί) αντί να μηδενίσουν την ανάγκη για θρησκεία, σταυροφορούν εναντίον κάθε πτυχής της οποιασδήποτε θρησκείας, (ακριβώς όπως κάνει κάθε θρησκεία εναντίον των άλλων) πασχίζοντας να αποδείξουν ότι τα πάντα της θρησκείας είναι «κακά». Φυσικά, είναι τραγικό το λάθος και χάνονται σε δαιδαλώδεις συζητήσεις επιχειρημάτων, αντί να φέρουν τον πόλεμο, όπως είπαμε, στην καρδιά του φαινομένου.

  2. Ο/Η iordanoglou λέει:

    τελικα όμως είσαι άθεη ή αγνωστικίστρια;

  3. Ο/Η Capybara λέει:

    Αυτό που μου είχε κάνει πολύ εντύπωση στην ιστορία του Ιώβ ήταν ότι ο Θεός του πήρε τα πλούτη και τα …παιδιά του και μετά από την παρομοιώδη υπομονή που επέδειξε του έδωσε πολλαπλάσια. Για τα πλούτη το καταλάβαινα, αλλά για τα παιδιά είχα μείνει μαλάκας. Δηλαδή, αν πέθαινα η απάντηση του πανάγαθου Θεού στους γονείς μου θα ήταν «δεν πειράζει, θα κάνετε άλλο»;

    • Ο/Η lascapigliata λέει:

      Αν τα παιδιά είναι άλλο ένα υλικό αγαθό, τότε μάλλον ναι. Άσε που πάνε κατευθείαν στον παράδεισο, οπότε ούτε γάτα , ούτε ζημιά.

      • Ο/Η Πότμος λέει:

        Στις νομαδικές κοινωνίες, παιδιά, εγγόνια κλπ είναι όλοι μέλη της οικογένειας του φύλαρχου και, ως τέτοιοι, περιουσία. Δηλαδή, αντανακλά τις αξίες της κοινωνίας στην οποία το ποιηματάκι γράφτηκε, συν τ’ ότι είναι κι ένα στοιχείο χρονολόγησης για μας τους αναλυτές 🙂

      • Ο/Η Capybara λέει:

        @Πότμος
        Εννοείται ότι αυτή ήταν η λογική την εποχή που γράφτηκε, αλλά εμένα σαν παιδί στον 20ο αιώνα μου έκανε εντύπωση.

      • Ο/Η Πότμος λέει:

        Το πιό ενδιαφέρον ιστορικό στοιχείο είναι ότι το ποίημα γράφτηκε γύρω στον 6ο π.Χ. αι. Με τέτοια στοιχεία και σε συνδυασμό με τα ανασκαφικά ευρήματα αποδεικνύεται ότι οι Εβραίοι ήσαν τότε ακόμα νομαδικός λαός, άρα τα περί βασιλείων και Ιερουσαλήμ και Δαυΐδ και Σολομώντα ήταν παραμυθάκια μεταγενέστερα 🙂

      • Ο/Η lascapigliata λέει:

        Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον.

  4. Ο/Η agamemnon_st λέει:

    Ένα 8χρονο παιδί, μην σου πω μικρότερο, μπορεί εύκολα να δει την αντίφαση μεταξύ ενός πανάγαθου Θεού και της ιδέας της κόλασης και της επιβαλλόμενης ηθικής μέσω τιμωρίας. Οι αντιφάσεις ωστόσο είναι, και πρέπει να είναι, βασικό συστατικό κάθε συνεπούς μεταφυσικής, καθώς η γνώση της ουσίας δεν κατακτάται και δεν μεταδίδεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Βίβλος ξεκινά με την παραβολή των πρωτοπλάστων, ότι δηλαδή στον εκ των προτέρων ορισμό καλού-κακού, χωρίς αντιπαραβολή στην πραγματικότητα της εμπειρίας, οφείλεται η πτώση του ανθρώπου. Παρόλα αυτά εβραϊκή και χριστιανική θρησκεία δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να ορίζουν το καλό και το κακό άτεγκτα και χωρίς συναίσθηση, έτσι ώστε το εκάστοτε ιερατείο να παριστάνει τον Θεό.

    Η ερμηνεία ότι οι θρησκείες εφευρέθηκαν για να εξουσιάζονται οι άνθρωποι, έχει μεν αλήθεια μέσα της, αλλά τη βρίσκω αρκετά επιδερμική. Η αγωνία του ανθρώπου μπροστά στο απροσδιόριστο και συνεχώς μεταβαλλόμενο, τον κάνει υποχωρητικό στην έτοιμη γνώση, σε μια μάταιη προσπάθεια να απαλλαγεί από αυτή. Απαλλασσόμενος από αυτή όμως χάνει κάθε ζωτικότητα.

    Θεολογία και θρησκεία όμως, δεν είναι τίποτα άλλο από μια γλώσσα. Και δεν μπορώ να δεχτώ ότι σε όλη τη μακραίωνη πορεία τους, δεν βρέθηκαν φωτεινά πνεύματα που είχαν ειλικρινή αγάπη για τον άνθρωπο.

    Ίσως πρόκειται για δική μου εμμονή, αλλά νομίζω ότι σε κάθε θρησκεία υπάρχει η προσπάθεια υπέρβασης της αντίφασης αρσενικού θηλυκού. Αν ορίσουμε το θηλυκό ως την αποδοχή, κάθε άνθρωπος είναι αποδεκτός όπως είναι, επειδή είναι. Στον άνθρωπο όμως δεν αρκεί αυτό, χρειάζεται και την αναγνώριση ότι έγινε άνθρωπος, την ανάγκη να δικαιώσει την ύπαρξή του. Αυτή μπορούμε να την ονομάσουμε αρσενική ενέργεια. (Ο ορισμός μπορεί να είναι αυθαίρετος, αλλά γενικά ως μητέρα Θεά λατρευόταν η φύση στις πρωτόγονες κοινωνίες και όταν άρχισε η άνοδος του πολιτισμού ξεκίνησαν οι πατριαρχικές θρησκείες) Είναι προφανές ότι στα απόλυτα άκρα των δυο καταστάσεων υπάρχει ανισορροπία, τέλμα στη μια, μανιώδης και ανικανοποίητη επιδίωξη από την άλλη.

    Βρίσκω παντού αυτό το μοτίβο. «Θηλυκή» κατάσταση το βάπτισμα, «αρσενική» η πραγμάτωση. Δεδομένο είναι ότι η θηλυκή πλευρά έχει προδήλως αποσιωπηθεί. Γι’ αυτό και καταντά ενοχικός ο χριστιανισμός. Χωρίς την βάφτιση όμως, δλδ την αποδοχή του Πανάγαθου Θεού ή του γεγονότος της σωτηρίας, με άλλα λόγια το αδιαπραγμάτευτο του παραδείσου (εξ ου και ευαγγέλιο) είναι απολύτως ακατανόητη η προσπάθεια ηθικής τελείωσης, γιατί καταντά μιαν εξαγορά (εκεί καταλαβαίνω να αναφέρεται η έννοια πορνεία στην Αγία Γραφή)

    Η έλλειψη ερώτησης και αμφισβήτησης, δεν δείχνει κατ’ εμέ τίποτα άλλο από έλλειψη πίστης – ακυρώνουν το βάπτισμα. Από την άλλη το πώς η πίστη (αποδοχή του βαπτίσματος – ή της θηλυκής ενέργειας) επενεργεί θετικά στην πραγμάτωση του ανθρώπου, αντί στο τέλμα του, αποτελεί ένα μυστήριο (εξ ου και πίστευε και μη ερεύνα τα της πίστεως)

    Τα πάντα πρέπει να είναι και είναι πολυνοούμενα. Ένα για μένα είναι σημαντικό. Η «αλήθεια» δεν έχει καμιά ανάγκη να πείσει ή να προσηλυτίσει. Μόνο το ψέμα έχει ανάγκη επιβεβαίωσης.

    • Ο/Η lascapigliata λέει:

      Μάλλον η ψυχανάλυση είναι πιο ικανή να απαντήσει σε θέματα ανάγκης αποδοχής/αναγνώρισης παρά η θρησκεία. Άλλωστε και η θρησκεία χρησιμοποιεί στην ουσία ψυχολογικά αρχέτυπα .
      Θα μου πεις η ψυχανάλυση απλά επισημαίνει, δεν σου λέει τί να κάνεις από εκεί και πέρα.
      Εκεί μπαίνει η φιλοσοφία και η ηθική, σχήματα στα οποία έχει καθίσει πάνω η θρησκεία. Είναι όπως η διαφήμιση, που χρησιμοποιεί την τέχνη, αλλά δεν είναι τέχνη η ίδια, γιατί έχει διαφορετικούς σκοπούς από την τέχνη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Μαζί με 5.767 ακόμα followers

Αστεράτα
Συννεφάκι
blogging David Graeber greek revolution spanish revolution ΑΤΕ Αδογμάτιστα Κωλόπαιδα Ιαπωνία Καμίνης Καυγάδες Λαπαβίτσας ΜΜΕ Μαρξ Μουσική Ντε Σαντ Νόαμ Τσόμσκυ Οικογένεια ΠΑΣΟΚ Ροκ ΣΥΡΙΖΑ Τέχνη Τσίπρας Φουκουσίμα άμεση δημοκρατία άστεγοι αγανακτισμένοι αθεΐα αλληλεγγύη ανεργία ανισότητα ανταγωνισμός απάτη αστυνομική βία ατομισμός αυτοοργάνωση βιβλίο δημοκρατία διάλογος ενσυναίσθηση επανάσταση επιστήμη ευρώ ευρώπη θέατρο θρησκεία ιδεολογία καπιταλισμός κοινωνικό κράτος κοινωνικός δαρβινισμός κρίση λογική μαζί τα φάγαμε μαθηματικά μετανάστες μεταναστευτικό πρόβλημα μνημόνιο ναζισμός νεοφιλελευθερισμός οικονομία παιδικό βιβλίο πειράματα ψυχολογίας πολιτική πολιτικοί πριμιτιβισμός πρώτες κοινωνίες πυρηνικό ατύχημα ρατσισμός σοπενχάουερ σύνταγμα ταινία τεχνολογία φασισμός φεμινισμός φιλελευθερισμός φωτογραφία χίπστερ

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

Αρχείο
Αρέσει σε %d bloggers: