Ψήφος ή ψόφος;


Γράφω το παρόν, προσπαθώντας να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη.

Η παρούσα προεκλογική περίοδος, είναι μια ιλαροτραγωδία. Αφού υπογράψαμε άρον-άρον το Μνημόνιο ΙΙ, παρά τις γενικευμένες λαϊκές αντιδράσεις, και χωρίς να δωθεί δυνατότητα στο λαό να επιλέξει, αν θέλει τελοσπάντων να υποθηκεύσει το μέλλον του, ανακηρύχθηκαν εκλογές από μία κυβέρνηση χωρίς λαϊκή εντολή. Με την άδεια της αγίας, ελεούσας και ομοουσίου Τρόικας, για να μπορέσει το πόπολο να ξελαγράρει και λίγο.

Και δεν γινόταν και αλλιώς, γιατί με τις μαζικές αποχωρήσεις βουλευτών, από τα τρία κυβερνητικά κόμματα, η, από εδώ και πέρα, επιβολή των (ήδη συμφωνημένων) μέτρων ήταν από επισφαλής έως αδύνατη.

Ήταν τόσο ισχυρή η επίθεση στα πολιτικά και κοινωνικά κεκτημένα, που η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, έπρεπε να ενισχυθεί από άλλα δύο κόμματα, μέσα σε δυο χρόνια.

Και επειδή η επίθεση θα συνεχιστεί, και οι περίοδοι χάριτος εξανεμίζονται πιο γρήγορα, από ότι απονέμονται, χρειάζεται μια νέα κυβέρνηση άμεσα.

Δεν τρέφω καμία αυταπάτη, για τα επικοινωνιακά παιχνίδια τους. Ούτε για τα κόμματα-δορυφόρους, που ξεπήδησαν, με σκοπό να τσιμπήσουν κάτι από την αντιμνημονιακή οργή.

Το παλιό πολιτικό σκηνικό δεν έχει απλά πεθάνει. Έχει βρωμίσει. Θυμίζουν κοτόπουλα, που συνεχίζουν να τρέχουν αντανακλαστικά, ακόμα και όταν τους κόψεις το κεφάλι.

Για να πειστεί το πόπολο, και να τους ξαναψηφίσει, ξαναθυμήθηκαν οι νεοφιλελεύθεροι, με σοσιαλιστική/λαϊκή-δεξιά προβιά, το «λεφτά υπάρχουν». Εκτός από τους νεοφιλελεύθερους, που δεν παριστάνουν κάτι άλλο, αυτοί τουλάχιστον το λένε καθαρά. Δεν υπάρχει διέξοδος, θα σας ψοφήσουμε.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό τί είναι η ψήφος; Άσκηση του δημοκρατικού σου δικαιώματος, ή νομιμοποίηση ενός διεφθαρμένου και αδιέξοδου πολιτικού συστήματος.

Δεν ανάγκη να είναι τίποτα από όλα αυτά προφανώς. Η λύση δεν πρόκειται να έρθει από την κάλπη. Θα υποστήριζα, κάποιο κόμμα, που θα είχε ως σκοπό την αλλαγή του συντάγματος, και την δημοκρατικοποίηση του πολιτεύματος, αλλά τέτοιο δεν υπάρχει, γιατί θα ήταν σαν να υποστήριζε την κατάργηση του.

Από αυτή την άποψη καταλαβαίνω τους αναρχικούς που απέχουν, γιατί η αντιπροσώπευση δεν τους εκφράζει. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορείς να κάνεις την αντίστροφη πορεία, και να θεωρείς την αποχή ένδειξη αμεσοδημοκρατικών επιδιώξεων, αφού είναι πλήρως αδιευκρίνιστη.

Η αποχή δεν είναι «μέτρημα δυνάμεων» σαφούς πολιτικού προτάγματος δηλαδή. Είναι απλά αποχή.

Εφόσον η ψήφος στο παρόν πολιτικό σύστημα έχει απλά επικοινωνιακή εργαλειοποίηση, ας χρησιμοποιηθεί ως τέτοια. Προσωπικά θέλω να τη χρησιμοποιήσω για να δείξω την αντίθεση μου στις μνημονιακές πολιτικές, και την υποστήριξη μου στα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, που καταργούνται. Γιατί αν δεν εκφραστώ τώρα, νιώθω ότι αργότερα, θα μου τρίψουν αυτή την άρνηση στη μούρη.

Βέβαια αυτή η στάση αφορά μόνο εμένα, και ειλικρινά, νιώθω, ότι οποιαδήποτε στάση στις σουρεαλιστικές εποχές, που ζούμε, είναι εξίσου δικαιολογημένη.

Μικρούλης σύνδεσμος: http://wp.me/p1lzKi-id

Advertisements
Περί

Ατημέλητος πίνακας του Ντα Βίντσι από το 1508

Tagged with: ,
Αναρτήθηκε στις Αχτένιστα
6 comments on “Ψήφος ή ψόφος;
  1. Ο/Η iordanoglou λέει:

    H διαρκης αρρωστια της αριστερας ειναι ο ρεφορμισμος, η ελπιδα πως η κοινοβουλευτικη ανοδος στην εξουσια μπορει να οδηγησει στον σοσιαλισμο. Oι αστικες εκλογες όμως ειναι απολυτη εκφραση της ιδεολογικης ηγεμονιας (θεσμικης-διαχρονικης και ευκαιριακης-τρομοκρατικα δηλιμματα-προπαγανδα μμε) αλλα και ευελιξιας (κατακερματισμος κομματικου σωματος εντος των ιδιων πολιτικων φασματων) του αστικου κρατους, οποτε και το αποτελεσμα ως προς την πολιτικη ουσια του θεματος, ειναι αναμενομενο. Ας υποθεσουμε πως ενα ή περισσοτερα αριστερα κομματα σχηματιζαν κοινοβουλευτικη κυβερνηση, τι θα εκαναν; Θα εκπονουσαν «5ετη πλανα» κολλεκτιβοποιησης, κοινωνικοποιησης μεγαλων ιδ. επιχ., εξοδο απο εε, ξηλωμα εκ βαθρων του περιεχομενου του εκπαιδευτικου συστηματος, τσακισμα της εκκλησιας, το αιγαιο ανηκει στα ψαρια του, κλπ;;; Οχι βεβαια. Και ο λόγος ειναι πως αυτο θα σημαινε αμεσος κοινωνικος πολεμος, εμφυλιος (Ισπανια 1936). Επειδη ομως αυτος ο αριστερος κυβερνητικος σχηματισμος, «σεβομενος» τον κοινοβουλευτισμο, τον «πλουραλισμο», θελοντας να αποφυγει τις κατηγοριες οτι κυβερνα χουντικά κλπ, δεν θα εκανε τιποτα απο αυτα που σημαινει αριστερα. Χαρακτηριστικο ειναι το παραδειγμα του ΚΚΕ, όπου η γ.γ. δηλωσε πως το κομμα της πρεπει να επιλεχθει απο τους ψηφοφορους ως η ενδεικτικοτερη αντιπολιτευση και οχι ως κυβερνηση και αυτο επειδη γνωριζει πολυ καλα πως ως αστικη, αστικη λογω θεσμου, κυβερνηση το πολυ να προσπαθουσε να γινει μια σοσιαλδημοκρατια. Ο κοινοβουλευτισμος και η συμμετοχη στις «δημοκρατικες» της διαδικασιες ειναι τεραστιος μυθος, ειναι το συγχρονο οπιο των λαων…

    ΥΓ. Η σοσιαλδημοκρατια εχει πεθανει οριστικα για τις περιφερειακες χωρες της ευρωπης κι επεται και στις υπολοιπες ο θανατος. Εμεις, οι νοτιο-ευρωπαιοι, προηγηθηκαμε λογω μεταπρατικης ηγεμονικης ταξης…

  2. […] Τι καλά που θά’ταν να είχα διαβάσει πρώτα αυτό και αυτό . Θα είχα βγει κι από τον κόπο Share this:TwitterFacebookLike this:LikeOne […]

  3. Ο/Η pnevmantilogias λέει:

    Κρίμα που δεν σε είχα διαβάσει νωρίτερα. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Μαζί με 5.767 ακόμα followers

Αστεράτα
Συννεφάκι
blogging David Graeber greek revolution spanish revolution ΑΤΕ Αδογμάτιστα Κωλόπαιδα Ιαπωνία Καμίνης Καυγάδες Λαπαβίτσας ΜΜΕ Μαρξ Μουσική Ντε Σαντ Νόαμ Τσόμσκυ Οικογένεια ΠΑΣΟΚ Ροκ ΣΥΡΙΖΑ Τέχνη Τσίπρας Φουκουσίμα άμεση δημοκρατία άστεγοι αγανακτισμένοι αθεΐα αλληλεγγύη ανεργία ανισότητα ανταγωνισμός απάτη αστυνομική βία ατομισμός αυτοοργάνωση βιβλίο δημοκρατία διάλογος ενσυναίσθηση επανάσταση επιστήμη ευρώ ευρώπη θέατρο θρησκεία ιδεολογία καπιταλισμός κοινωνικό κράτος κοινωνικός δαρβινισμός κρίση λογική μαζί τα φάγαμε μαθηματικά μετανάστες μεταναστευτικό πρόβλημα μνημόνιο ναζισμός νεοφιλελευθερισμός οικονομία παιδικό βιβλίο πειράματα ψυχολογίας πολιτική πολιτικοί πριμιτιβισμός πρώτες κοινωνίες πυρηνικό ατύχημα ρατσισμός σοπενχάουερ σύνταγμα ταινία τεχνολογία φασισμός φεμινισμός φιλελευθερισμός φωτογραφία χίπστερ
Αρχείο
Αρέσει σε %d bloggers: