ΗΠΑ: Η παραγωγή αυξάνεται, η απασχόληση όχι….


Αναδημοσίευση από το αριστερό blog

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Την ώρα που γίνεται λόγος για ανάκαμψη στις ΗΠΑ, απασχολούνται στην βιομηχανία της δύο εκατομμύρια λιγότεροι άνθρωποι απ’  ότι το 2007. Υπάρχει σταδιακή καταβύθιση του μεριδίου της απασχόλησης στον παραγωγικό βιομηχανικό τομέα των ΗΠΑ από το 1960 έως σήμερα,  από το 25,1% στο 9%. Αποβιομηχάνιση, λόγω μεταφοράς της παραγωγής σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους; Όχι ακριβώς: Το ίδιο διάστημα η αξία των παραγόμενων εμπορευμάτων ως ποσοστό του ΑΕΠ, αυξήθηκε από 21,2% σε 31,7%.

Συχνά πυκνά διαβάζουμε για την επανάκαμψη που πραγματοποιείται στις ΗΠΑ, χάρις και στην ‘’επεκτατική’’ οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται, πρόσφατα επαινεθείσα και από τον Αλέξη Τσίπρα. Ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες έχουν πυκνώσει τα δημοσιεύματα και έχουν ενισχυθεί οι επενδυτικές προσδοκίες, εξ αιτίας και της μεγάλης ανόδου στην άντληση ποσοτήτων φυσικού αερίου  μέσω διάτρησης σχιστολιθικών πετρωμάτων σε μεγάλο βάθος. Η εξέλιξη αυτή έχει δημιουργήσει ισχυρές προσδοκίες στον βιομηχανικό τομέα στη μητρόπολη του καπιταλισμού, καθώς υπάρχει η ελπίδα πως η αποφασιστική μείωση του κόστους ενέργειας, θα μπορούσε να αντισταθμίσει το θεωρούμενο υψηλό εργατικό κόστος.

Είναι λογικό να αναμένει κανείς, αυτά τα οφέλη παραγωγής και απασχόλησης να εμφανίζονται, περισσότερο από αλλού, ακριβώς στους βιομηχανικούς τομείς που είναι ενεργοβόροι. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η υαλουργία. Ένα πρόσφατα άρθρο που δημοσιεύτηκε ταυτόχρονα αυτή τη βδομάδα σε International Harland Tribune και New York Times, φωτίζει αρκετές πλευρές του ζητήματος. Το δημοσίευμα αναφέρει ότι η εταιρεία παραγωγής γυαλιού Libbey, με παρουσία 125 χρόνων στις ΗΠΑ, καταγράφει μία κατακόρυφη άνοδο παραγωγής και παραγγελιών, εικοσαπλασιααμό της τιμής της μετοχής της και εξοικονόμηση κόστους παραγωγής 5 εκατομμυρίων δολαρίων για το 2012, καθώς οι τιμές του φυσικού αερίου πέφτουν.  Παρ’ όλα αυτά τα χαρμόσυνα νέα όμως, πρόσφατα ανακοίνωσε την απόλυση 200 από τους εργαζόμενους στο εργοστάσιό της στο Shreveport της Λουιζιάνα και την μετακίνηση ενός τμήματος της παραγωγής στο Μεξικό.

‘’Παρά το γεγονός ότι η οικονομία των ΗΠΑ είναι ανταγωνιστική παγκόσμια, η βιομηχανική παραγωγή δεν οδηγεί σε δημιουργία θέσεων εργασίας, όπως παλιότερα’’, επισημαίνει ένας οικονομικής ερευνητής. Για να συμπληρώσει: ‘’Εν τέλει, μπορεί να θέλουμε μια ισχυρή βιομηχανική βάση, αλλά χωρίς πολλούς εργαζόμενους στην παραγωγή’’.

Αρκετές ειδήσεις αφορούν την άνοδο της απασχόλησης στη βιομηχανία των ΗΠΑ, αλλά ο τελικός λογαριασμός μας λέει, ότι σήμερα απασχολούνται σε αυτήν δύο εκατομμύρια λιγότεροι άνθρωποι απ’  ότι το 2007.

Σπουδαιότερο όμως από αυτό, είναι να παρατηρήσει κανείς τη σταδιακή καταβύθιση του μεριδίου της απασχόλησης στον παραγωγικό βιομηχανικό τομέα των ΗΠΑ από το 1960 έως σήμερα, από το 25,1% στο 9%. Αποβιομηχάνιση, λόγω μεταφοράς της παραγωγής σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους; Όχι ακριβώς: Για το ίδιο διάστημα η αξία των παραγόμενων εμπορευμάτων ως ποσοστό του ΑΕΠ, αυξήθηκε από 21,2% σε 31,7%, όπως βλέπουμε στο διάγραμμα στην αρχή του κειμένου.

Μιλώντας με απόλυτους αριθμούς, η απασχόληση, έχει πέσει από τα 19, 6 εκατομμύρια το 1979, στα 12 εκατομμύρια τον Φλεβάρη του 2013, όπως δείχνει το επόμενο διάγραμμα.

Μα γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Όσο πιο αθώα διατυπώνεται το ερώτημα, τόσο στιβαρές  και άτεγκτες είναι οι απαντήσεις, που παρουσιάζουν την μείωση της απασχόλησης ως να είναι φυσιολογικό και αντικειμενικό τίμημα σχεδόν φυσικών και θεο-δίκαιων νόμων. Η πίεση της παγκοσμιοποίησης και των αθρόων εισαγωγών και φυσικά η υποτιθέμενη ουδέτερη τεχνολογία με τους αυτοματισμούς της, παρουσιάζονται ως οι αντικειμενικοί παράγοντες  με τα αναπόδραστα αποτελέσματα. ‘’Δεν αγγίζεις ούτε ένα κομματάκι γυαλί στα εργοστάσια μας’’, δηλώνει με καμάρι ο αντιπρόεδρος μιας άλλης υαλουργίας. Για να συνεχίσει, μπαίνοντας στο ψητό: ‘’Μιας και όλα είναι αυτοματοποιημένα, δεν θέλουμε να προσθέσουμε πλήθη εργαζομένων σε αυτή τη φάση της οικονομικής βελτίωσης’’.

Έτσι λοιπόν, η τεχνολογία,  η παραγωγή, τα ‘’πράγματα’’ γενικώς, δεν υπάρχουν για να υπηρετούν τους ανθρώπους εν συνόλω, αλλά αντίστροφα, οι άνθρωποι υπηρετούν τα πράγματα που είναι στην υπηρεσία του θεού του κέρδους της οικονομικής ολιγαρχίας. Ένας σύμβουλος της Αμερικανικής Συμμαχίας Φυσικού Αερίου, το θέτει πολύ απλά: ‘’Οι δουλειές δεν είναι το μοναδικό ζητούμενο. Το ζήτημα είναι πόσο παραγωγικοί είναι οι Αμερικάνοι εργαζόμενοι’’.

Η λογική του καπιταλισμού σε όλο της το μεγαλείο και με τα καταστροφικά της αποτελέσματα στο ζήτημα της απασχόλησης για εκατομμύρια ανθρώπους, μέσα στην καρδιά του καπιταλισμού. Η καπιταλιστική πρόοδος, ακόμη και στις φάσεις της ανόδου, συνώνυμη όχι της ανόδου της ανισότητας και ανισοκατανομής μόνο, αλλά και της κοινωνικής καθόδου για την εργαζόμενη πλειονότητα.

‘’Υπάρχει μια απίστευτη τάση για μείωση της απασχόλησης στην παραγωγή’’, διαπιστώνει ο Robert Lawrence,  καθηγητής Οικονομικών. Και γενικεύει: ‘’Είναι η ίδια ιστορία με τη βιομηχανία τροφίμων και τη γεωργία. Παράγουμε περισσότερη τροφή με όλο και λιγότερους εργαζόμενους’’.

Και οι εργαζόμενοι;

‘’Είναι μια επιχειρηματική απόφαση’’, λέει  ο εκπρόσωπος του United Steelworkers Union στην πολιτεία, αναφορικά με τις απολύσεις και τη μεταφορά παραγωγής στο Μεξικό. Και καταλήγει εντελώς στεγνά:  ‘’Δεν μας αρέσει να χάνουμε μέλη, αλλά όταν κατανοείς της δυναμική που υπάρχει πίσω από αυτό, είναι δύσκολο να διαφωνήσεις’’.

Μα ακριβώς αυτή η δυναμική είναι που πρέπει να κατανοηθεί και να χαραχθεί η εντελώς αντίθετη κατεύθυνση! Τελικώς, το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο,  δεν είναι ίσως η  ‘’οικονομική πολιτική’’, αλλά η αποδοχή της ‘’πολιτικής οικονομίας’’ του καπιταλισμού. Χρειάζεται η αντιστροφή αυτής της σχέσης, τουλάχιστον  στην αφετηρία μιας πρωτοπορίας της εργατικής δράσης. Με ανάπτυξη μιας αντικαπιταλιστικής οπτικής στην οικονομική και πολιτική πάλη με ορίζοντα επαναστατικής υπέρβασης της σημερινής βαρβαρότητας. Αυτό μόνο -και πάντα  με το μαζικό αγώνα- μπορεί να πειθαναγκάσει τον κόσμο του κεφαλαίου, να υποχωρήσει και στα πιο ελάχιστα αιτήματα ζωής, όπως αυτό της απασχόλησης και των αξιοπρεπών μισθών.

Μικρούλης σύνδεσμος: http://wp.me/p1lzKi-s5

Advertisements
Περί

Ατημέλητος πίνακας του Ντα Βίντσι από το 1508

Tagged with: , ,
Αναρτήθηκε στις Φιλοσοφία της οικονομίας
7 comments on “ΗΠΑ: Η παραγωγή αυξάνεται, η απασχόληση όχι….
  1. Ο/Η iordanoglou λέει:

    η jobless growth ειναι χαρακτηριστικό αποτελεσμα της δυναμικης του καπιταλισμου και μια απο τις βασικες του αντιφασεις. η παραγωγικοτητα της εργασιας έχει να κάνει κυρίως με την τεχνολογική πρόοδο, ίδιες ώρες εργασιας – περισσοτερο κατα μονα προιον. η αντικατασταση ζωντανης εργασίας με νεκρή, όπου νεκρή εργασία η συσσωρευμενη συλλογική εργασια και γνώση που ενσωματώνεται στα μέσα παραγωγης, αυξάνει την παραγωγικότητα, περισσότερο προιον – αύξηση ΑΕΠ, αλλά μειώνει την απασχόληση. Η τεχνολογία κατα τ’αλλα παραμένει ουδέτερη, η ιδιοκτησια της και η χρηση της είναι το ζητημα.

    • Ο/Η lascapigliata λέει:

      Υπάρχει ένα ερώτημα για το που στέκεται σε μια τέτοια κατάσταση η αποβιομηχανοποιημένη Ελλάδα.

      • Ο/Η iordanoglou λέει:

        πουθενά. η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος και γενικα η ευρωπαική περιφέρεια, οικονομικά υπήρχαν τα τελευταία 30 χρόνια ως sidekicks του παραγωγικού βορρά εισάγοντας προιόντα και χρήμα, τα πλεονάσματα δλδ του θετικού εμπορικού ισοζυγίου του βορρά. οικονομίες φούσκες στηριγμένες σε χρονικά περιορισμένες οικονομικές δραστηριότητες, πχ οικοδομή σε Ελλάδα, Ισπανια, Πορτογαλία, Ιρλανδία κλπ. η λύση είναι είτε κεντρικά σχεδιασμένη οικονομική πολιτική με στόχευση στην παραγωγή των βασικών αγαθών, τροφιμα-φαρμακα, με έξοδο απο εε-ονε, δασμούς κλπ ή οι παπάτζες του συριζα για αναδιανομή των, ανυπαρκτων πλέον εν πολλοίς, πλεονασμάτων του βορρά στο νοτο σε ενα ιδιοτυπο μοντελο μια πανευρωπαικής σοσιαλδημοκρατίας.

  2. Ο/Η lascapigliata λέει:

    Επομένως η μία η άλλη δηλαδή. Γιατί είναι λίγο δύσκολο να γίνει αυτάρκης η Ελλάδα σε τρόφιμα. Εδώ δεν ήταν τις καλές εποχές.

    • Ο/Η iordanoglou λέει:

      μέχρι το ’83 ήταν. πλεονασματικά όλα τα αγροτικά-κτηνοτροφικά ισοζύγια, εξαγωγές φούλ. η καπ που ευνοούσε τις μεγαλες και πολύ μεγαλες εκμεταλλεύσεις και η αποτυχια των συναιτερισμών λόγω κομματοποίησης ήταν οι λόγοι για την αποσάρθρωση της αγροτικής παραγωγης. το ευρώ δε έδωσε το οριστικό χτυπημα καθως ως εξαιρετικα ισχυρο νομισμα καθιστούσε τις εισαγωγες τροφίμων απο οπουδήποτε παμφθηνες συγκριτικα με το εγχώριο κόστος.

  3. Ο/Η misos taksiko λέει:

    δεν ξέρω αν κολλάει εδώ,αλλά, οι μηχανές παράγουν υπεραξία χωρίς την φυσική εκμετάλλευση των εργαζομένων;

    • Ο/Η lascapigliata λέει:

      Τί εννοείς; Πάντα χρειάζονται εργαζόμενοι στην παραγωγή.

      Σύμφωνα με την μαρξιστική ανάλυση, το μόνο πράγμα που μπορεί να παράξει υπεραξία είναι η ανθρώπινη εργασία.

      Πχ. για να φτιάξεις μια καρέκλα χρειάζεσαι : υλικά, πάγια μηχανήματα και εργαλεία, και εργατική δύναμη.

      Η αντικειμενική τιμή της καρέκλας επομένως είναι τα υλικά, τα πάγια, και οι μισθοί. Για να παραχθεί το κέρδος του κεφαλαιοκράτη (δηλαδή αυτού που έβαλε το κεφάλαιο της παραγωγής) πρέπει οπωσδήποτε να κάνεις τον εργάτη να παράξει όσες περισσότερες καρέκλες μπορεί με τα ίδια λεφτά. Δηλαδή πρέπει να τον κάνεις να παράξει δύο καρέκλες για παράδειγμα, με τα λεφτά για τη μία. Μόνο έτσι παράγεται το κέρδος.

      Ας πούμε ότι εισάγεται μια καινούρια τεχνολογία σε έναν τομέα. Στην αρχή αυξάνονται τα κέρδη του εργοστασιάρχη, γιατί μπορεί να πουλάει προϊόντα λίγο πιο κάτω από την παλιά τιμή, και να πολεμήσει τους ανταγωνιστές του. Σύντομα οι ανταγωνιστές του όμως θα εκσυγχρονιστούν και αυτοί σπρώχνοντας τις τιμές προς τα κάτω. Δηλαδή η τιμή αγοράς θα πλησιάσει την αντικειμενική τιμή. Ταυτόχρονα η εκμετάλλευση μεγαλώνει, γιατί η εργατική δύναμη γίνεται λιγότερο σημαντική και αντικαταστάσιμη. Ο εργαζόμενος δεν μπορεί να διαπραγματευτεί εύκολα το μισθό του δηλαδή, γιατί η δουλειά του δεν απαιτεί μεγάλη ειδίκευση και μπορούν να την κάνουν περισσότερα άτομα.

      Οι μισθοί πέφτουν, η ανεργία μεγαλώνει, η κατανάλωση πέφτει.

      Στην πραγματικότητα το να μηχανοποιείς την παραγωγή, μακροπρόθεσμα μειώνει τα ποσοστά κέρδους των κεφαλαιοκρατών. Αυτό είναι η κρίση παραγωγής κατά Μαρξ, και λειτουργεί κατά Μαρξ. Βέβαια αναφέρεται περισσότερο στη βιομηχανική εποχή του 19ου αιώνα και λιγότερο στη σημερινή εποχή που ο καπιταλισμός είναι χρηματοπιστωτικός και παράγει χρηματοπιστωτικές κρίσεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Μαζί με 5.769 ακόμα followers

Αστεράτα
Συννεφάκι
blogging David Graeber greek revolution spanish revolution ΑΤΕ Αδογμάτιστα Κωλόπαιδα Ιαπωνία Καμίνης Καυγάδες Λαπαβίτσας ΜΜΕ Μαρξ Μουσική Ντε Σαντ Νόαμ Τσόμσκυ Οικογένεια ΠΑΣΟΚ Ροκ ΣΥΡΙΖΑ Τέχνη Τσίπρας Φουκουσίμα άμεση δημοκρατία άστεγοι αγανακτισμένοι αθεΐα αλληλεγγύη ανεργία ανισότητα ανταγωνισμός απάτη αστυνομική βία ατομισμός αυτοοργάνωση βιβλίο δημοκρατία διάλογος ενσυναίσθηση επανάσταση επιστήμη ευρώ ευρώπη θέατρο θρησκεία ιδεολογία καπιταλισμός κοινωνικό κράτος κοινωνικός δαρβινισμός κρίση λογική μαζί τα φάγαμε μαθηματικά μετανάστες μεταναστευτικό πρόβλημα μνημόνιο ναζισμός νεοφιλελευθερισμός οικονομία παιδικό βιβλίο πειράματα ψυχολογίας πολιτική πολιτικοί πριμιτιβισμός πρώτες κοινωνίες πυρηνικό ατύχημα ρατσισμός σοπενχάουερ σύνταγμα ταινία τεχνολογία φασισμός φεμινισμός φιλελευθερισμός φωτογραφία χίπστερ
Αρχείο
Αρέσει σε %d bloggers: