Φιλελευθερισμός ≠ Νεοφιλελευθερισμός


Ομολογώ ότι και εγώ στο παρελθόν έχω μπλέξει τις δύο έννοιες. Αλλά εδώ τις μπλέκουν και οι ίδιοι οι αυτοπροσδιοριζόμενοι. Και επειδή τώρα με την κρίση πολλοί πρώην δεξιοί, αλλά στην πραγματικότητα νεοσυντηρητικοί, αυτοαποκαλούνται φιλελεύθεροι ή νεοφιλελεύθεροι, ας δούμε την διαφορά στο παρακάτω διαφωτιστικό βίντεο των Αδογμάτιστων Κωλόπαιδων.

 

(Επίσης υπάρχει και το επιχείρημα ότι δεν υφίσταται νεοφιλελευθερισμός σαν όρος.  Να σημειωθεί ότι υφίσταται  Libertarian Party στην Αμερική, και ο νεοφιλελευθερισμός αποδίδει ουσιαστικά στα ελληνικά τον «right libertarianism» αλλά και τον «neoliberalism«. Οι μεταφραστικές συγχύσεις στην πολιτική ορολογία δεν είναι σπάνιες, αν σκεφτεί κανείς τον όρο Δημοκρατία, που στην Ελλάδα μεταφράζει το Republic)

Μικρούλης σύνδεσμος : http://wp.me/p1lzKi-wN

Advertisements
Περί

Ατημέλητος πίνακας του Ντα Βίντσι από το 1508

Tagged with: , ,
Αναρτήθηκε στις Αχτένιστα, Προβληματισμοί
13 comments on “Φιλελευθερισμός ≠ Νεοφιλελευθερισμός
  1. Ο/Η Christos Eretikos λέει:

    Αν μου επιτρέπετε να ρωτήσω κάτι.
    Οι ορισμοί και τα νοήματα αυτών των εννοιών θεωρούν οτι βοηθάνε ουσιαστικά την ανάπτυξη ενός πολιτισμού ή μήπως χανόμαστε στις μεταφράσεις περισσότερο?

    Αρχίζει να θυμίζει, η πολιτική φιλοσοφία, το οικονομικό μοντέλο που όλα φαίνονται πολύπλοκα απλά για να συνεχίζεται το παιχνίδι και οι μάζες να κοιτάνε σαν χάνοι και να ακούνε παθητικά.

    Μήπως δηλαδή η όλη προσπάθεια ορισμών και θεωριών πολιτικής φιλοσοφίας είναι και άνευ ουσίας, ουσιαστικά? Μήπως οι όλοι πολιτικοί ορισμοί που εφευρίσκουμε κατα περιόδους είναι απλά ένα ακόμα δόγμα και ώς κάθε δόγμα έχει ένα συμφέρον που απλά βρίσκεται εκτός ανθρώπου και φύσης του πολιτικού όντος με την Αριστοτελική έννοια?
    Η απλότητα θα μας σώσει νομίζω και η πρακτικότητα. Είναι καλά εγχειρήματα όπως και να έχει φυσικά.

    • Ο/Η lascapigliata λέει:

      Η εξέταση των ορισμών δεν είναι ποτέ μάταιη κατά τη γνώμη μου, γιατί η αντίληψη μας για τον κόσμο σταματάει εκεί που σταματά η γλώσσα. Άρα νέοι όροι διευρύνουν το πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.

  2. Ο/Η Christos Eretikos λέει:

    Δεν εννοώ για την εξέταση των ορισμών. Εννοώ για την δημιουργία τους. Ειδικά σε ένα αντικείμενο όπως η πολιτική που οι όροι αρχίζουν να κατασκευάζονται για να χωρέσουν νέα συμφέροντα ή να τα καλύψουν. Στην πραγματικότητα δλδ κ πρακτικά δεν εξυπηρετούν τίποτα κ κανέναν παρα τον δημιουργό τους κ την συντεχνία αυτού του παραπετάσματος.

    Για την εξέταση των ορισμών κάθε άλλο, ακριβώς αυτό κάνω κ εδώ, πρέπει να ξέρουμε αν μας χρειάζονται ή όχι. Και ειδικά στην πολιτική που είναι ο ιστός που υφαίνει την μορφή της κοινωνίας. Οπότε όταν η πολιτική στρεβλώνεται με ορισμούς που δεν έχουν λόγο ύπαρξης κοινωνικό αλλά συμφεροντολογικό και προσωπικού/ατομικού οφέλους, πρέπει ο πολίτης να το εξετάζει και να το απορρίπτει άμεσα.

    Οι όροι που υπάρχουν στην Νομική και στην Οικονομία δεν σημαίνει οτι μας δίνουν της δυνατότητα να τα αντιληφθούμε, είναι απλά ένα κουκλοθέατρο, κάτι μή πραγματικό, κάτι μή ρεαλιστικό κ σίγουρα κάτι που μια ανθρώπινη κοινωνία μπορεί να ζήσει χωρίς. Βέβαια είναι θέμα παιδείας στην τελική και εκεί οι όροι θα μένουν πάντα απλοί και κατανοητοί.

    Τα -ισμός γενικότερα, η ανάλυσή τους πιστεύουν οτι βοηθάει και σε τι ακριβώς? Είναι η πολιτική πολιτική επειδή περιλαμβάνει αυτούς τους όρους, τα κόμματα, τις κλίκες και τους διαχωρισμούς? Ευχαριστώ για την απάντηση πάντως.

    • Ο/Η lascapigliata λέει:

      Συγγνώμη αλλά επειδή ο καπιταλισμός είναι ένα συγκεκριμένο υπαρκτό πλαίσιο, που ευνοεί συγκεκριμένες τάξεις δεν θα το εξετάσω;
      Αντίστοιχα οι επικρατούσες ιδεολογίες δεν διαχέονται στη συζήτηση και στην επικρατούσα κοσμοαντίληψη, και μάλιστα πονηρά και χωρίς τίτλο; Αν σταματήσω να μιλάω για αυτές, πώς θα τις αποδομήσω;
      Δεν καταλαβαίνω την αντίρρηση σου.

      • Ο/Η Christos Eretikos λέει:

        Ναί, ίσως δεν τοποθετούμε κατανοητά τότε. Δεν εννοώ καθόλου το να μην εξετάσεις κάτι, κάθε άλλο. Ο προβληματισμός μου είναι στην δημιουργία των πολιτικών όρων και που και αν και κατά πόσο και τι ακριβώς βοηθάνε. Αν βοηθάνε. Ας το πούμε έτσι για να μείνει απλό.

        Αν εξηγηθεί μια ιδεολογία, προφανώς στο καπιταλιστικό σύστημα το οικονομικό μοντέλο υπερισχύει κάθε πολιτικού. Σε όλα τα χρόνια της ανθρώπινης ιστορίας και πολιτικής και σε όση και εγώ ο ίδιος έχω προσωπικά διαβάσει και ερευνήσει ελαφρώς, δεν υπάρχει το παραμικρό δείγμα ιδεολογίας που να πρακτικά να εφαρμόστηκε όπως ήταν αρχικά στην θεωρία. Δηλαδή, υπονοώ, οτι απλά ίσως είναι ένα παιχνίδι. Όπως το γεγονός οτι εδώ στην Ελλάδα στα Πανεπιστήμια έχουμε την πρωτοτυπία να έχουμε κομματικές οργανώσεις! Ιδεολογίες σε κάθε γωνία δηλαδή. Τι προσφέρουν, αυτό είναι το ερώτημα. Αν προσφέρουν. Σε ποιόν προσφέρουν.

        Κατανοώ την ανάγκη για προσδιορισμό των εννοιών αλλά, έχουμε την ικανότητα να δημιουργήσουμε χίλιες δύο διαφορετικές ιδεολογίες, 3000 διαφορετικές παραλλαγές αριστεράς κτλ. Σε ποιόν προσφέρουν τελικά και τι?

        Το να είμαστε πολιτικά όντα είναι να δημιουργούμε ιδεολογίες και μετά να υιοθετούμε μια και να παλεύουμε για αυτή? Σε μια πόλη, άλλοι θέλουν το καλό της και άλλοι το κακό της? Η αλήθεια είναι οτι έχω Αριστοτελική τάση σε αυτά τα ζητήματα οπότε συγχώρεσε με αν γίνομαι δυσνόητος. Σε ευχαριστώ για τις απαντήσεις πάντως!

        Η άποψη των ΦιΣ είναι πολύ λογική και συνάδει με το παρόν Ολιγαρχικό καθεστώς που ντύθηκε Δημοκρατικό, δεν είναι? Ένας βουλευτής που ανήκει σε ένα κόμμα έχει το δικαίωμα να πεί οτι θέλει (ελευθερία του λόγου), αλλά αν το κάνει και αντιβαίνει με τις θέσεις του Κόμματος, τότε διαγράφεται οριστικά! Η παράνοια κυριολεκτικά και χωρίς να μιλήσουμε για εκλογικούς νόμους, το πως συστάθηκε το κράτος, τις συμφωνίες για μόνιμο δικομματισμό κτλ. Ή τουλάχιστον αυτό κατάλαβα οτι συνέβη απο όσα διάβασα, ίσως κάνω και λάθος.

        Οπότε ίσως επειδή εγώ εννοούσα κάτι άλλο, περισσότερο με το πόσο μας βοηθάνε στην πολιτική σκηνή αυτοί οι όροι, εμάς ή τους διαπλεκόμενους? Αν τα διασαφηνίσουμε, τι συμπεραίνουμε?

      • Ο/Η lascapigliata λέει:

        Νομίζω η απάντηση στην ερώτηση σου βρίσκεται στο αν μπορούμε να υπερβούμε τα ιδεολογήματα.
        Και αυτό είναι σύνθετο. Γιατί συνήθως αυτό που κάνουμε είναι ότι ασπαζόμαστε μια ιδεολογία και αγνοούμε οτιδήποτε από την πραγματικότητα δεν ταιριάζει με αυτή.
        Η πρωτοκαθεδρία της οικονομίας για παράδειγμα, στην πολιτική είναι κοινός τόπος και αριστερών και δεξιών.
        Αλλά στην Αμερική που δεν υπάρχουν κόμματα στα πανεπιστήμια, ή όπου κυριαρχεί η ‘απολίτικη» προσέγγιση, δεν υπάρχει κυρίαρχη ιδεολογία; Τα πράγματα που θεωρούνται αυτονότητα δεν πρέπει να αποδομήσουμε;
        Ο όροι βοηθάνε τους ανθρώπους που σκέφτονται, να ξεχωρίζουν τί είναι αποδείξιμο και τί είναι θρησκεία. Επομένως είναι απολύτως απαραίτητοι.

  3. Ο/Η lascapigliata λέει:

    Η άποψη των «φιλελεύθερων» της ΦιΣυ για την ελευθερία.

  4. Ο/Η Christos Eretikos λέει:

    «…αν μπορούμε να υπερβούμε τα ιδεολογήματα.» Ακριβώς. Γιατί το λέω αυτό? Διότι όπως λές στο τέλος, «Ο όροι βοηθάνε τους ανθρώπους που σκέφτονται, να ξεχωρίζουν τί είναι αποδείξιμο και τί είναι θρησκεία. «, ο όρος γίνεται κάτι απόλυτο, κάτι που δεν επιδέχεται άλλης έννοιας, κάτι σταθερό κ ακλόνητο, πολύ εύκολα δηλαδή ανάλογα με το θέμα του αν υιοθετηθεί φανατίζει τα υποκείμενα που θα ασχοληθούν με αυτό. Ορίζω κάτι σημαίνει προσδιορίζω, αλλά σημαίνει κατανοώ επίσης? Προσωπικά αμφιβάλλω οτι επειδή δίνεται ορισμός κάπου η πλειοψηφία κατανοεί αυτόν τον όρο, απλά ακολουθεί τον εκάστοτε μεταφραστή που αποφάσισε να οργανώσει ένα κίνημα πάνω σε αυτό τον όρο.

    Θέλω να τονίσω οτι η πολιτική μας δεν πρέπει να βρίσκεται εκτός φύσης όσο ανθρωποκεντρική και αν είναι. Δεν ζούμε παρα του υπόλοιπου κόσμου αλλά χάρις αυτόν. Θα έπρεπε να ξανα δούμε τι θέλουμε ο ένας απο τον άλλον, απο την γή, απο τα πάντα. Γιατί προτιμάμε να διαχωρίζουμε διαρκώς παρά να κατανοούμε. Ο προβληματισμός μου είναι περισσότερο φιλοσοφικός αλλά απο τις θεωρίες ξεκινάνε πολλοί συλλογισμοί που βοηθήσανε την πολιτική ανάπτυξη και σε πρακτικό επίπεδο.

    Οι διαφορές ενός πολίτη με έναν άλλο, δύο ανθρώπων δηλαδή που μοιράζονται, που πρέπει να μοιραστούν τον ίδιο χώρο, γιατί είναι τεταμένες και διαφορετικές? Αυτό θα έπρεπε να δούμε. Είμαστε τόσο διαφορετικοί ή τόσο όμοιοι? Μπορούμε να συζητήσουμε για κοινούς στόχους ή μόνο να διαιωνίζουμε ένα παιχνίδι μέχρι να τελειώσει ο χρόνος μας. Υπάρχει νικητής τελικά ή όλοι απλά χάνουν στο τέλος του παιχνιδιού τον πολιτικών ορισμών?

    • Ο/Η lascapigliata λέει:

      Δεν νομίζω ότι το πρόβλημα όπως το θέτεις είναι οι όροι αλλά η ιδεοληψία.

      • Ο/Η Christos Eretikos λέει:

        Και τα σχόλια του Τσόμσκυ είναι ενδιαφέροντα πάνω στο αντικείμενο καθώς δήλωσε «»Neo-Liberalism» Is neither «New» nor «Liberal» «, πως είναι ο ίδιος παλιός «καλός» φιλελευθερισμός, ιμπεριαλιστικός όπως ήταν πάντα, πάντα ακολουθούσε αρχές αγοράς και λίγη σχέση έχει με την πολιτική πρακτικά. Είναι δόγματα που σκοπό έχουν να επιβάλλουν την ιδεολογία τους, την στενή λογική που δεν επικεντρώνεται στο ευ ζείν του ανθρώπου περισσότερο αλλά πως θα τον χρησιμοποιήσει ως μέσο για την ευημερία των λίγων.

      • Ο/Η lascapigliata λέει:

        Ισχύει. Αλλά ο φιλελευθερισμός με την αστική επανάσταση στη Γαλλία το 1789, έφερε κάποιες αρχές, άσχετα αν όταν πήραν την εξουσία οι αστοί, επανέφεραν τον συντηρητισμό για να μην τη χάσουν.

      • Ο/Η Christos Eretikos λέει:

        Ευχαριστώ για την συζήτηση! 🙂

        Πρόκειται να κλείσω τον λογαριασμό κ ελάχιστα να ξανα ασχοληθώ με τα λεγόμενα Social Media κ να αφοσιωθώ περισσότερο στο πως λειτουργούν οι κοινωνικές μας δομές κ πως το παράλογο έγινε λογικό μες το μυαλό μας.

        Keep the good fight.

      • Ο/Η lascapigliata λέει:

        Οκ να είσαι καλά 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Μαζί με 5.767 ακόμα followers

Αστεράτα
Συννεφάκι
blogging David Graeber greek revolution spanish revolution ΑΤΕ Αδογμάτιστα Κωλόπαιδα Ιαπωνία Καμίνης Καυγάδες Λαπαβίτσας ΜΜΕ Μαρξ Μουσική Ντε Σαντ Νόαμ Τσόμσκυ Οικογένεια ΠΑΣΟΚ Ροκ ΣΥΡΙΖΑ Τέχνη Τσίπρας Φουκουσίμα άμεση δημοκρατία άστεγοι αγανακτισμένοι αθεΐα αλληλεγγύη ανεργία ανισότητα ανταγωνισμός απάτη αστυνομική βία ατομισμός αυτοοργάνωση βιβλίο δημοκρατία διάλογος ενσυναίσθηση επανάσταση επιστήμη ευρώ ευρώπη θέατρο θρησκεία ιδεολογία καπιταλισμός κοινωνικό κράτος κοινωνικός δαρβινισμός κρίση λογική μαζί τα φάγαμε μαθηματικά μετανάστες μεταναστευτικό πρόβλημα μνημόνιο ναζισμός νεοφιλελευθερισμός οικονομία παιδικό βιβλίο πειράματα ψυχολογίας πολιτική πολιτικοί πριμιτιβισμός πρώτες κοινωνίες πυρηνικό ατύχημα ρατσισμός σοπενχάουερ σύνταγμα ταινία τεχνολογία φασισμός φεμινισμός φιλελευθερισμός φωτογραφία χίπστερ

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.

Αρχείο
Αρέσει σε %d bloggers: